خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۷۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون روز روشن است که ما رند و عاشقیمفکر نو می کنیم در آن دم که خامشیم
۲
چون صبح در پرستش روی تو صادقیمذکر تو میکنیم زمانی که ناطقیم
۳
ما راست یک علاقه و آن عشق روی تستباقی ز هرچه فرض کنی بی علائقیم
۴
رطب اللسان به شکر تو مانند سوسنیمفی چون گل دو روی در روی و منافقیم
صفحهٔ ۱ از ۳