خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۷۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر بر در توأم بنگر سربلندیمای من سگ تو عفو کن این خود پسندیم
۲
گر هندوی دو چشم تو برکش ز غمزه تیغمن آن نیم که از تو برد تیغ هندیم
۳
خوش گفت زلف با لب جانبخش تو شبیخ ونیه تونی چرا من افتاده بندیم
۴
گفتی بپرسش تو چو آیم چه آورمرحمی بیار بر من و بر مستمندیم
صفحهٔ ۱ از ۲