خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۷۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد جان ز لبت به وام گیرمتا پیش تو دم به‌دم بمیرم
۲
چندان‌که به‌خویش می‌کنم فکرجز فکر تو نیست در ضمیرم
۳
ای دوست که پند خواهی‌ام دادخاموش که دشمنت نگیرم
۴
صد دل دهمش اگر پذیردگونید به بار دلپذیرم
صفحهٔ ۱ از ۲