خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۸۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرگاه که به ناکامی دور از لب بار افتمچون خسته بی مرهم مجروح و نگار افتم
۲
مخمور و خراب آمد جان بیلب نوشینشچون می نبود لابد در رنج خمار افتم
۳
هرجا نظر اندازم بی تو به درخت گلاز گریه به بالایش چون ابر بهار افتم
۴
آن بار به من صد ره نزدیک ترست از منگر دور به صد منزل از بار و دیار افتم
صفحهٔ ۱ از ۲