خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۸۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد لب تو باز بصد نازه در سخنشیرین حکایتیست که گوید شکر سخن
۲
حاجت بگفت نیست ترا چشم و غمزه هستگر میکنی بمردم صاحب نظر سخن
۳
دیوار گوش دارد و اغیار نیز چشمما چون کنیم با نوز بیرون در سخن
۴
با گیسویت شبی که به پایان برم حدیثخواهم گرفت با سر زلفت ز سر سخن
صفحهٔ ۱ از ۲