خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۸۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو زلف یار ز خود لازم است ببریدنگر اختیار کنی خاک پاش بوسیدن
۲
دلا چو در حرم عشق میروی خود راچو شمع جمع ادب نیست در میان دیدن
۳
به خاک بوسی پایت هنوز دارم چشمدر آن زمان که بگیرم به خاک پوسیدن
۴
اگر نه داعیة شبروست زلف تراچه موجیست بدامن چراغ پوشیدن
صفحهٔ ۱ از ۲