خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۹۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بینم ابروی تو پیوسته مه نو گه گهآن نبودست که گویند بقله الحرمه
۲
دارم از مهر تو گه روشن و گه تیره دو چشمتا سر زلف سیه داری و رخسار چو مه
۳
چون روی تشنه دلا جانب سیمین ذقنانپای بیرون منه از ره که بیفتی در چه
۴
باش تا نغمه نی گوش کنیم ای صوفیچند بانگ نو و فریاد تو الله الله
صفحهٔ ۱ از ۲