خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۹۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای صبا بر خاک کوی یار ما خوش می‌رویشبه سراندازان بر آن زلف دوتا خوش می‌روی
۲
می‌روی و باز می‌گویی به زلفش خال ماگرچه می‌گویی پریشان ای صبا خوش می‌روی
۳
واعظا تحسین خود تا کی که خوش‌ها می‌رومگر به زودی می‌روی از پیش ما خوش می‌روی
۴
ناوکش چون می‌رود در سینه می‌گوید دلمگر از آن مژگانی ای تیر بلا خوش می‌روی
صفحهٔ ۱ از ۲