خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر گل به پای سرو چو رفتار می‌کنیاز لطف پای نازکت افگار می‌کنی
۲
گر حال دل ز غمزه بپرسی چه گویمتخوش می‌کنی که پرسش بیمار می‌کنی
۳
پندی بده به زلف که خون‌های بیدلانچندین چرا به گردن خود بار می‌کنی
۴
با غمزه هم بگوی که در پیش مردمیخواهم زدن که شوخی بسیار می‌کنی
صفحهٔ ۱ از ۲