خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرا هر دم از پیش ما میگریزیشهی از گدایان چرا میگریزی
۲
به بخیلی مگر ای بخوبی توانگرکه از عاشق بینوا میگریزی
۳
چرانی چرا از دعاگو گریزانتبلانی بلا از دعا میگریزی
۴
و آن تازه برگ گلی کز لطافتاز آسیب باد صبا میگریزی
صفحهٔ ۱ از ۲