خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامیدرید پیرهن نیکوئی به بد نامی
۲
دلم به شام سر زلف توست و می‌ترسمکه باز بشکنی این آبگینه شامی
۳
یکی که می‌برد آرام دل به شیوه چشمچه چشم دارم ازو شیوه دلارامی
۴
به نکهت سر زلف تو باز دم زد عودعجب که سوخته و از سر نمی‌نهد خامی
صفحهٔ ۱ از ۲