خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرم آن دم که توأم مونس و همدم باشیمن بغمهای تو دلتنگ و تو خرم باشی
۲
گر کنی پرسشم اندیشه رنجوری نیستچه از آن درد نکوتر که تو مرهم باشی
۳
عجب آید همه کس را ز تو ای رشک پریکه بدین لطف تو از طینت آدم باشی
۴
تا کسی بر من مفلس ننهد تهمت گنجبه از آن نیست که در صحبت ما کم باشی
صفحهٔ ۱ از ۲