→ دیوان اشعارخاقانی
خاقانی
قطعات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱۲۱ - در هنگام زیارت مدینهٔ منوره گفته و در آن خاک نهفته استای شفیع صد هزار امت چو خاقانی به حشر←شمارهٔ ۱۲۲تو مار صورتی و همیشه شکرخوری←شمارهٔ ۱۲۳شکست این دلم نادرست اعتقادی←شمارهٔ ۱۲۴ - در مدح اقضی القضاة عز الدین بوعمرانامام ملت چارم که آسمان ششم←شمارهٔ ۱۲۵ - در استغنای طبعشاخ دولت به نزد خاقانی←شمارهٔ ۱۲۶خاقانیا به بغداد اهل وفا چه جوئی←شمارهٔ ۱۲۷ - در مرثیهٔ امیر رشید الدین اسد شروانیآه و دردا که شبیخون اجل←شمارهٔ ۱۲۸ - در مدح خاقان اعظم منوچهر شروان شاهولینعمتم کیست خاقان اعظم←شمارهٔ ۱۲۹ - در نکوهش زنزخم بر دل رسید خاقانی←شمارهٔ ۱۳۰تا تو ناز فروتران نکشی←شمارهٔ ۱۳۱فتنه تا اندکی بود صعب است←شمارهٔ ۱۳۲ - در مرثیه امام ناصر الدین ابراهیم باکوئیاز مرگ براهیم که علامهٔ دین بود←شمارهٔ ۱۳۳سپهر مکارم صفی کز صفاتش←شمارهٔ ۱۳۴وفا جستن از خلق خاقانیا بس←شمارهٔ ۱۳۵نیت من نکوست در حق دوست←شمارهٔ ۱۳۶ - در مدح خاموشیخاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوست←شمارهٔ ۱۳۷پیشوای علما جامهٔ من←شمارهٔ ۱۳۸ - در مرثیهٔ عز الدین بوعمرانجهان را آه آه از دل برآمد←شمارهٔ ۱۳۹چه شد که بادیه بربود رنگ خاقانی←شمارهٔ ۱۴۰ - در مرثیهٔ امام ابو عمر و اسعدخبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شد←شمارهٔ ۱۴۱گر به شروانم اهل دل می‌ماند←شمارهٔ ۱۴۲ای روح صفات اهرمن بند←شمارهٔ ۱۴۳ - در مدح مظفر الدین قزل ارسلان ایلدگزای تاجدار خسرو مغرب که شاه چرخ←شمارهٔ ۱۴۴خدای داند معنی میان نطفه نهادن←شمارهٔ ۱۴۵هرکه را غره کرد دولت نیز←شمارهٔ ۱۴۶ - در توصیف قلم و دوات خوددوات من ز برون جدول و درون دریاست←شمارهٔ ۱۴۷منصب تدریس خون گوید از آنک←شمارهٔ ۱۴۸ - ایضا در مرثیهٔ امام محمد یحیی و خفه شدن او به دست غزانهای خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکر←شمارهٔ ۱۴۹ - در مرثیهٔ خواجه ناصر الدین ابراهیم عارف گنجه‌ایخاقانیا عروس صفا را به دست فقر←شمارهٔ ۱۵۰اندرین هفت هشت نه صدیق←شمارهٔ ۱۵۱ - در هجو شهر زوریشهر زوری گدا بود خاصه←شمارهٔ ۱۵۲ - در تقاضای ده شتر از امیر الحاجای که هر دم ز تبت خلقت←شمارهٔ ۱۵۳همه عیب‌اند زنان و آن همه را←شمارهٔ ۱۵۴همه هم شهریان خاقانی←شمارهٔ ۱۵۵می‌سزد قبلهٔ خاقانی از آن←شمارهٔ ۱۵۶خاقانیا ز نان طلبی آب رخ مریز←شمارهٔ ۱۵۷شب نباشد که آه خاقانی←شمارهٔ ۱۵۸تا به ارمن رسیده‌ام بر من←شمارهٔ ۱۵۹هر که در قوم بزرگ است امامش خوانند←شمارهٔ ۱۶۰چون گشایند اهل همت دست خود←