→ گزیدهٔ اشعارطغرای مشهدی
طغرای مشهدی
ابیات برگزیده از غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۴۱کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا←شمارهٔ ۴۲بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان←شمارهٔ ۴۳چو رو دهد بر آن شوخ مست، رفتن ما←شمارهٔ ۴۴شمع! بنشین ز طربخانه پروانه جدا←شمارهٔ ۴۵آن زلف سیه دل سبکپا←شمارهٔ ۴۶محتسب می افکند بیهوده در هنگامه سنگ←شمارهٔ ۴۷از عکس لب لعلت، پیمانه شود پیدا←شمارهٔ ۴۸می برد گل رویت، رنگ صد گلستان را←شمارهٔ ۴۹بس که آن وحشی غزالم سر به صحرا داده است←شمارهٔ ۵۰کند چون دیده ما حفظ اشک خود، مکن عیبش←شمارهٔ ۵۱شوق به روی تیغ دویدن به پای خود←شمارهٔ ۵۲ما خزان پرورده عشقیم، عیب ما مکن←شمارهٔ ۵۳به شب زلف بتان، روز تمام است اینجا←شمارهٔ ۵۴ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا←شمارهٔ ۵۵کمان طالع ما تیر برنمی تابد←شمارهٔ ۵۶بس که از جوی صفا، شاداب می بینم ترا←شمارهٔ ۵۷ندید مادر ایام، روی شوکت ما←شمارهٔ ۵۸به عجز پای منه، عرض مرد می رود اینجا←شمارهٔ ۵۹بس که زان گل در دل ما خار نومیدی شکست←شمارهٔ ۶۰به تسکین دلم یکسان بود لطف و عتاب او←شمارهٔ ۶۱می دود چون طفل بر زانوی آن گل پیرهن←شمارهٔ ۶۲بس که سرسبزی بود در طالع بی حاصلان←شمارهٔ ۶۳از بس که دید رو، ز لب می پرست ما←شمارهٔ ۶۴از بس گل برگشتگی، در آب دارد طالعم←شمارهٔ ۶۵بهار افکنده در صحن چمن از سبزه قالی‌ها←شمارهٔ ۶۶آن بلبل مستم که ز گلریزی افغان←شمارهٔ ۶۷به روی ما چو دف از ذوق می زند سیلی←شمارهٔ ۶۸بس که شد مرغ نگاهم بی گل رویت ضعیف←شمارهٔ ۶۹مرد خدا نمی شود، گرچه زن از کنار خود←شمارهٔ ۷۰هر چند قطره کردیم، در جستجوی دریا←شمارهٔ ۷۱یافتم منزلگه وصل تو جای خویش را←شمارهٔ ۷۲به مثل سازی خود گر دکان نچیده خدا←شمارهٔ ۷۳روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسم←شمارهٔ ۷۴چو باغ کاغذی این باغ آنچنان تنگ است←شمارهٔ ۷۵دوش که در بزم عشق، توبه زاهد شکست←شمارهٔ ۷۶به سر گشودن خمهای می چو دست زدیم←شمارهٔ ۷۷همچو راه کوچه زنجیر، در صحرای عشق←شمارهٔ ۷۸به غیر از عشق اگر آیین دیگر دلنشین می شد←شمارهٔ ۷۹ساقی! بط می در قفس طاقچه حیف است←شمارهٔ ۸۰همچون سبوی خالی، پر سازم از هوایش←