→ اقبال لاهوریاقبال لاهوری
اقبال لاهوری
پیام مشرق
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
بخش ۱۶۱ - بهر دل عشق رنگ تازه بر کردبهر دل عشق رنگ تازه بر کرد←بخش ۱۶۲ - هنوز از بند آب و گل نرستیهنوز از بند آب و گل نرستی←بخش ۱۶۳ - مرا ذوق سخن خون در جگر کردمرا ذوق سخن خون در جگر کرد←بخش ۱۶۴ - گریز آخر ز عقل ذوفنون کردگریز آخر ز عقل ذوفنون کرد←بخش ۱۶۵ - گل نخستینهنوز همنفسی در چمن نمی‌بینم←بخش ۱۶۶ - دعاایکه از خمخانه فطرت بجامم ریختی←بخش ۱۶۷ - هلال عیدنتوان ز چشم شوق رمید ای هلال عید←بخش ۱۶۸ - تسخیر فطرتمیلاد آدم←بخش ۱۶۹ - بوی گلحوری به کنج گلشن جنت تپید و گفت←بخش ۱۷۰ - نوای وقتخورشید بدامانم انجم به گریبانم←بخش ۱۷۱ - فصل بهارخیز که در کوه و دشت خیمه زد ابر بهار←بخش ۱۷۲ - حیات جاویدگمان مبر که به پایان رسید کار مغان←بخش ۱۷۳ - افکار انجمشنیدم کوکبی با کوکبی گفت←بخش ۱۷۴ - زندگیشبی زار نالید ابر بهار←بخش ۱۷۵ - محاورهٔ علم و عشقعلم: ←بخش ۱۷۶ - سرود انجمهستی ما نظام ما←بخش ۱۷۷ - نسیم صبحز روی بحر و سر کوهسار می آیم←بخش ۱۷۸ - پند باز با بچهٔ خویشتو دانی که بازان ز یک جوهرند←بخش ۱۷۹ - کرم کتابیشنیدم شبی در کتب خانهٔ من←بخش ۱۸۰ - کبر و نازیخ ، جوی کوه را ز ره کبر و ناز گفت←بخش ۱۸۱ - لالهآن شعله ام که صبح ازل در کنار عشق←بخش ۱۸۲ - حکمت و شعربوعلی اندر غبار ناقه گم←بخش ۱۸۳ - کرمک شبتابیک ذره بی مایه متاع نفس اندوخت←بخش ۱۸۴ - حقیقتعقاب دوربین جوئینه را گفت←بخش ۱۸۵ - حدینغمهٔ ساربان حجاز←بخش ۱۸۶ - قطرهٔ آبمرا معنی تازه ئی مدعاست←بخش ۱۸۷ - محاورهٔ ما بین خدا و انسانخدا:←بخش ۱۸۸ - ساقی نامه در نشاط باغ کشمیر نوشته شدخوشا روزگاری خوشا نوبهاری←بخش ۱۸۹ - شاهین و ماهیماهی بچه‌ای شوخ به شاهین بچه‌ای گفت←بخش ۱۹۰ - کرمک شبتابشنیدم کرمک شبتاب می گفت←بخش ۱۹۱ - تنهائیبه بحر رفتم و گفتم به موج بیتابی←بخش ۱۹۲ - شبنمگفتند فرود آی ز اوج مه و پرویز←بخش ۱۹۳ - عشقفکرم چو به جستجو قدم زد←بخش ۱۹۴ - اگر خواهی حیات اندر خطر زیغزالی با غزالی درد دل گفت←بخش ۱۹۵ - جهان عملهست این میکده و دعوت عام است اینجا←بخش ۱۹۶ - زندگیپرسیدم از بلند نگاهی حیات چیست←بخش ۱۹۷ - حکمت فرنگشنیدم که در پارس مرد گزین←بخش ۱۹۸ - حور و شاعر در جواب نظم گوته موسوم به حور و شاعرحور: ←بخش ۱۹۹ - زندگی و عمل در جواب هاینه موسوم به «سؤالات»ساحلِ افتاده گفت گرچه بسی زیستم←بخش ۲۰۰ - الملک ﷲطارق چو بر کناررهٔ اندلس سفینه سوخت←