→ دیوان اشعارجمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق
قصاید
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۸۱ - در مدح شهاب الدین خالصزهی ز فر تو سر سبز چرخ مینارنگ←شمارهٔ ۸۲ - در تحمید باری و نعت پیغمبرهر نفس کان نز پی یاد جلال ذوالجلال←شمارهٔ ۸۳ - در مدح ملک اعظم اردشیربن حسن اسپهبد مازندرانایکه در دست تو هرگز نرسد دست زوال←شمارهٔ ۸۴ - در مدح امام عالم صدرالدینبخوب طالع و فرخنده روز و فرخ فال←شمارهٔ ۸۵ - در مدح قاضی نظام الدینای روشن از وجود تو گشته جهان عقل←شمارهٔ ۸۶ - در مدح صدر اجل ابوالفتوح محمد قوام الدین هنگام مسافرت حجهزار منت و شکر خدای عز و جل←شمارهٔ ۸۷ - در مدح اتابک محمد بن ملکشاهبساط عدل بگسترد باز در عالم←شمارهٔ ۸۸ - در مدح صدر اجل رکن الدینزهی دهان تو میم و زلعل حلقه میم←شمارهٔ ۸۹ - در مدح صدر سعید قوام الدین ابوالفتوحزهی ز رای تو روشن جهان تیغ و قلم←شمارهٔ ۹۰ - درمدح صدرالدینای طالع نگون ز تو تا کی قفا خورم←شمارهٔ ۹۱ - در مدیح قوام الدینای یافته از قدر بر افلاک تقدم←شمارهٔ ۹۲ - در ستایش خود و مدح رکن الدین صاعدمنم آنکس که سخن را شرفم←شمارهٔ ۹۳ - در مدیحمنم که جز بمدیح تو هیچ دم نزنم←شمارهٔ ۹۴ - در شکایتاندیشه دل دراز می‌بینم←شمارهٔ ۹۵ - در مدح اقضی القضاة رکن الدین صاعدای طلعت میمون تو سر چشمه اجرام←شمارهٔ ۹۶ - درمدح امام زین الدین تاج الاسلامزهی تو حاکم عدل و جهان ترا محکوم←شمارهٔ ۹۷ - قطعهمن ز جمع شاعران باری کیم←شمارهٔ ۹۸ - در شکایت از روزگارمنم آنکس که عقل را جانم←شمارهٔ ۹۹ - درمدح امام اجل معین الدینای دو یت و مسند تو دین و دولت را نظام←شمارهٔ ۱۰۰ - در مرثیه امام سعید جمال الدین محمودچه شد که عالم معنی خراب می‌بینم←شمارهٔ ۱۰۱ - درتهنیت حجای محرم خانه محرم←شمارهٔ ۱۰۲ - قصیدهای ز وجود تو کارها چو نگارم←شمارهٔ ۱۰۳ - قصیدهکی است نوبت احسان و روزگار کرم←شمارهٔ ۱۰۴ - قصیدهای بحق پادشاه روی زمین←شمارهٔ ۱۰۵ - درتوصیف آتش و مدح رکن الدین مسعودبگشت گونه باغ از نهیب باد خزان←شمارهٔ ۱۰۶ - درمدح نصره الدین جهان پهلوانزهی بنفحه عدل تو زنده جان جهان←شمارهٔ ۱۰۷ - قصیدهزهی محل رفیعت ز حد و هم بیرون←شمارهٔ ۱۰۸ - قیامت و حشر و نشرچو در نورد دفراش امر کن فیکون←شمارهٔ ۱۰۹ - در مدح امام العالم اقضی القضاه رکن الدینای گذشته پایه قدرت زهفتم آسمان←شمارهٔ ۱۱۰ - در تقاضای عفو از رکن الدین مسعود صاعدزهی بعدل تو اقلیم شرع آبادان←شمارهٔ ۱۱۱ - در مدح امیر شهاب الدین خالص رحمه اللهای بتو چشم مملکت روشن←شمارهٔ ۱۱۲ - قصیدهزهی گشاده بمدح تو روزگار دهن←شمارهٔ ۱۱۳ - قصیدهرسول مرگ پیامی همی رساند بمن←شمارهٔ ۱۱۴ - این قطعه متوسط را یکی از بزرگان عصر از طبع خود باستاد جمال الدین نوشته و او را نزد خود خواندهای نقشبند عالم جان اندرین جهان←شمارهٔ ۱۱۵ - استاد جمال الدین در جواب نگاشتهای کلک نقشبند تو آرایش جهان←شمارهٔ ۱۱۶ - چیستان بنام شمشیر و تخلص بمدح ملک عز الدینچیست آن آخته آینه گون←شمارهٔ ۱۱۷ - در بیان مقامات خود فرمایدمنم که گوهر طبع منست کان سخن←شمارهٔ ۱۱۸ - در مرثیت قوام الدین صاعدباز این چه ظلمتست که در مجمعی چنین←شمارهٔ ۱۱۹ - در مرثیت قوام الدین و تهنیت رکن الدین برای برء مرضمنت خدایرا که بتایید آسمان←شمارهٔ ۱۲۰ - چیستان بنام شمشیر و مدح اسپهبد مازندراندولت بیدار دوش کرد زعقل امتحان←