→ اوحدی مراغه‌ایاوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای
جام جم
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
بخش ۴۱ - در ترتیب منزل و اساس آنپادشاهان که گنج پردازند←بخش ۴۲ - در شرایط عمارت کردنتا ندانی که کیست همسایه←بخش ۴۳ - در منع اسرافای که بر قصر کوشک سازی تو←بخش ۴۴ - در تناکح و توالدخلق را چون نظر به صورت بود←بخش ۴۵ - در حالات زنان بدزن به چشم تو گر چه خوب شود←بخش ۴۶ - حکایتپسری با پدر به زاری گفت←بخش ۴۷ - در نصیحت زنان بدمکن، ای شاهد شکر پاره←بخش ۴۸ - حکایتواعظی وصف حوریان میکرد←بخش ۴۹ - در تحریص بر کم راندن شهوت و احتیاط در توالد و تناسلآب کارت مبر، که گردی پیر←بخش ۵۰ - در تربیت اولادشرم دار، ای پدر، ز فرزندان←بخش ۵۱ - حکایتپسری را پدر سلاح آموخت←بخش ۵۲ - در تاثیر پرورش و وخامت عاقبت خود روییهر که از پرورنده رنج ندید←بخش ۵۳ - در شفقت بر زیر دستانمکن، ای خواجه، بر غلامان جور←بخش ۵۴ - حکایتداشت عیسی خری کبود به رنگ←بخش ۵۵ - در مذمت بخل و بخیلانخوان اینان که خون دل پالود←بخش ۵۶ - در بیرونقی شعر و کساد آنشاعری چیست؟ بر در دونان←بخش ۵۷ - در شرایط دوستی و وفادوستی را یگانه شو با دوست←بخش ۵۸ - حکایتمن شنیدم که صاحب دیذی←بخش ۵۹ - در صفت فتوت و مردیچیست مردی؟ ز مردمان بررس←بخش ۶۰ - در فتوت داران به دروغپیش ازین مردمی چنین بودست←بخش ۶۱ - حکایتبود در روم پیش ازین سر و کار←بخش ۶۲ - در تحریص بر محافظت فرزندان از شر ناپاکانای پدر، خود پز این سرشتهٔ تو←بخش ۶۳ - در حال پیشه کاران راست کردارخنک آن پیشه کار حاجتمند←بخش ۶۴ - در کسب علم و شرف علماچو به کسب علوم داری میل←بخش ۶۵ - حکایتشیخکی بر فسانه بود و گزاف←بخش ۶۶ - در صفت طلب علمخنک آن پردلان دین پرور←بخش ۶۷ - درنکوهش فقهای دونای که گشتی بد آن قدر خرسند←بخش ۶۸ - در حال قضاة و قضاکوش تا تکیه بر قضا ندهی←بخش ۶۹ - حکایتزن خود را به سنگ زد مردش←بخش ۷۰ - در آداب وعظآه ازین واعظان منبر کوب!←بخش ۷۱ - در راستیراستی کن، که راستان رَستند←بخش ۷۲ - در حکمتحکمت از فکر راست‌بین باشد←بخش ۷۳ - در سپاس حقوقی چند واجبچند باشی به این و آن نگران؟←بخش ۷۴ - در سفر و فواید آنچون ندانی ز خود سفر کردن←بخش ۷۵ - در حضور دل و احیای نفسپر مذبذب مباش و سر گردان←بخش ۷۶ - سخنی چند بر سبیل موعظهصرف طاعت کن این جوانی را←بخش ۷۷ - در بی‌وفایی جهان و خرسندی به حکم قضاحال و کار جهان خیالاتست←بخش ۷۸ - باب دوم در معاش و احوال آخرت و در آن چند سخنست اول در جد و جهد و توجه اصلیطالبی، ترک سروری کن و جاه←بخش ۷۹ - حکایتآن شیندی که شاه کیخسرو←بخش ۸۰ - در طلب مرشدراه حیرت مرو، نظر بگشای←