→ حافظحافظ
حافظ
غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
غزل شمارهٔ ۲۸۱یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش←غزل شمارهٔ ۲۸۲بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش←غزل شمارهٔ ۲۸۳سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش←غزل شمارهٔ ۲۸۴هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش←غزل شمارهٔ ۲۸۵در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش←غزل شمارهٔ ۲۸۶دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش←غزل شمارهٔ ۲۸۷ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش←غزل شمارهٔ ۲۸۸کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش←غزل شمارهٔ ۲۸۹مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش←غزل شمارهٔ ۲۹۰دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش←غزل شمارهٔ ۲۹۱ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش←غزل شمارهٔ ۲۹۲قسم به حشمت و جاه و جلالِ شاه شجاع←غزل شمارهٔ ۲۹۳بامدادان که ز خلوتگَهِ کاخِ اِبداع←غزل شمارهٔ ۲۹۴در وفایِ عشقِ تو، مشهورِ خوبانم چو شمع←غزل شمارهٔ ۲۹۵سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ←غزل شمارهٔ ۲۹۶طالع اگر مدد دهد، دامنَش آوَرَم به کف←غزل شمارهٔ ۲۹۷زبانِ خامه ندارد سرِ بیان فِراق←غزل شمارهٔ ۲۹۸مقامِ امن و میِ بی‌غَش و رفیقِ شفیق←غزل شمارهٔ ۲۹۹اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک←غزل شمارهٔ ۳۰۰هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک←غزل شمارهٔ ۳۰۱ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک←غزل شمارهٔ ۳۰۲خوش خبر باشی ای نسیمِ شِمال←غزل شمارهٔ ۳۰۳شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال←غزل شمارهٔ ۳۰۴دارایِ جهان نصرتِ دین خسروِ کامل←غزل شمارهٔ ۳۰۵به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل←غزل شمارهٔ ۳۰۶اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول←غزل شمارهٔ ۳۰۷هر نکته‌ای که گفتم در وصفِ آن شَمایل←غزل شمارهٔ ۳۰۸ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل←غزل شمارهٔ ۳۰۹عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْ‌فام←غزل شمارهٔ ۳۱۰مرحبا طایرِ فَرُّخ پِیِ فرخنده پیام←غزل شمارهٔ ۳۱۱عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته‌ام←غزل شمارهٔ ۳۱۲بُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم←غزل شمارهٔ ۳۱۳بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم←غزل شمارهٔ ۳۱۴دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم←غزل شمارهٔ ۳۱۵به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم←غزل شمارهٔ ۳۱۶زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم←غزل شمارهٔ ۳۱۷فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم←غزل شمارهٔ ۳۱۸مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم←غزل شمارهٔ ۳۱۹سال‌ها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم←غزل شمارهٔ ۳۲۰دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم←