→ ملک‌الشعرا بهارملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار
قصاید
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱۶۱ - رستم‌نامهشنیده‌ام که یلی بود پهلوان رستم←شمارهٔ ۱۶۲ - من کیستم‌ز بس در زمانه خمش زیستم←شمارهٔ ۱۶۳ - تأسف برگذشتهز دلبر بوسه‌ای تاوان گرفتم←شمارهٔ ۱۶۴ - گلۀ دوستانهتَمُرتاشا ز بی‌مهریت زارم←شمارهٔ ۱۶۵ - آرمان شاعربرخیزم و زندگی ز سر گیرم←شمارهٔ ۱۶۶ - شکوه از بختغم زمانه به سختی گرفته دامانم←شمارهٔ ۱۶۷ - بث الشکویتا بر زبر ری است جولانم←شمارهٔ ۱۶۸ - گو نکنمدل من، شرح غم یار مکن گو نکنم←شمارهٔ ۱۶۹ - فتنه‌های آشکارفتنه‌ها آشکار می‌بینم←شمارهٔ ۱۷۰ - شب پائیزروز بگذشت و شب تیره بگستردادیم←شمارهٔ ۱۷۱ - تغزلزلفت از مشگ، خط آراید بر صفحهٔ سیم←شمارهٔ ۱۷۲ - مولودیه و منقبتزهی به کعبه، شرافت‌فزای رکن و حطیم←شمارهٔ ۱۷۳ - سرود شاعرما فقیران که روز در تعبیم←شمارهٔ ۱۷۴ - مطایبه و انتقادیاد روزی کز برای دخل میدان ساختیم←شمارهٔ ۱۷۵ - ای حکیمنوبهار و رسم او ناپایدار است ای حکیم←شمارهٔ ۱۷۶ - سرود مدرسهما همه کودکان ایرانیم←شمارهٔ ۱۷۷ - آیین نوبیا تا جهان را بهم برزنیم←شمارهٔ ۱۷۸ - تغزلجوشن پوشی ز مشک بر مه روشن←شمارهٔ ۱۷۹ - تغزل و منقبتای به‌روی و به‌موی، لاله و سوسن←شمارهٔ ۱۸۰ - تغزلای حلقهٔ زلف تو پر شکن←شمارهٔ ۱۸۱ - خورشیدالا یا قیرگون گوهر درون بسّدین خرمن←شمارهٔ ۱۸۲ - فوج آهنچون بدرید صبح پیراهن←شمارهٔ ۱۸۳ - بوسهتو هم امروز بده بوسه به من←شمارهٔ ۱۸۴ - از زندان شاهیاد ندارد کس از مُلوک و سَلاطین←شمارهٔ ۱۸۵ - فتح دهلیدو چیز است شایسته نزدیک من←شمارهٔ ۱۸۶ - بهار اصفهاننوبهار است و بود پرگل و شاداب چمن←شمارهٔ ۱۸۷ - پاسخ به کاظم پزشکیای پزشکی خطت رسید به من←شمارهٔ ۱۸۸ - پیریزد پنجه وپنج پنجه‌ام برتن←شمارهٔ ۱۸۹ - اندرز به حاکم قوچانخرم و آباد باد مرز خبوشان←شمارهٔ ۱۹۰ - تغزلگه فریضهٔ شام آن چراغ ترکستان←شمارهٔ ۱۹۱ - لوح عبرتکبر و سرکشی تا چند ای سلالهٔ انسان←شمارهٔ ۱۹۲ - دین و دولتمژده که بگرفت جای از بر تخت کیان←شمارهٔ ۱۹۳ - جزر و مد سعادتخواندیم در دفاتر و کردیم امتحان←شمارهٔ ۱۹۴ - سردسیر درکهچون اوج گرفت مهر از سرطان←شمارهٔ ۱۹۵ - دندان طمعدندان طمع کن که شود درد تو درمان←شمارهٔ ۱۹۶ - زیان تازیانروزی رسد که آید پیکی ز هندوان←شمارهٔ ۱۹۷ - نالهٔ بهار در زنداندردا که دور کرد مرا چرخ بی‌امان←شمارهٔ ۱۹۸ - پیام به یاران تهرانای صبا رو به جانب تهران←شمارهٔ ۱۹۹ - به یکی از معاندینای کسروی ای سفیه نادان←شمارهٔ ۲۰۰ - یادگار بهار به پاکستانهمیشه لطف خدا باد یار پاکستان←