→ مواعظسعدی
سعدی
غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
غزل شمارهٔ ۴۱دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم←غزل شمارهٔ ۴۲بر سر آنم که پای صبر در دامن کشم←غزل شمارهٔ ۴۳در میان صومعه سالوس پر دعوی منم←غزل شمارهٔ ۴۴باد گلبوی سحر خوش می‌وزد خیز ای ندیم←غزل شمارهٔ ۴۵ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایم←غزل شمارهٔ ۴۶ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه‌ایم←غزل شمارهٔ ۴۷خرما نتوان خوردن از این خار که کِشتیم←غزل شمارهٔ ۴۸خداوندی چنین بخشنده داریم←غزل شمارهٔ ۴۹تو پس پرده و ما خون جگر می‌ریزیم←غزل شمارهٔ ۵۰برخیز تا به عهد امانت وفا کنیم←غزل شمارهٔ ۵۱برخیز تا طریقِ تکلّف رها کنیم←غزل شمارهٔ ۵۲خلاف راستی باشد خلاف رای درویشان←غزل شمارهٔ ۵۳عشقبازی چیست سر در پای جانان باختن←غزل شمارهٔ ۵۴ای به باد هوس در افتاده←غزل شمارهٔ ۵۵شبی در خرقه رندآسا، گذر کردم به میخانه←غزل شمارهٔ ۵۶ای صوفیِ سرگردان، در بند نکونامی←غزل شمارهٔ ۵۷آستین بر روی و نقشی در میان افکنده‌ای←غزل شمارهٔ ۵۸چو کسی در آمد از پای و تو دستگاه داری←غزل شمارهٔ ۵۹یارب از ما چه فلاح آید اگر تو نپذیری←غزل شمارهٔ ۶۰هر روز باد می‌برد از بوستان گلی←غزل شمارهٔ ۶۱پاکیزه روی را که بود پاکدامنی←غزل شمارهٔ ۶۲اگر لذت ترک لذت بدانی←غزل شمارهٔ ۶۳ - این غزل در تذکرهٔ مرآت الخیال امیر علیخان سودی به نام شیخ سعدی استبربود دلم در چمنی سرو روانی←غزل شمارهٔ ۶۴یاری آن است که زهر از قبلش نوش کنی←غزل شمارهٔ ۶۵مبارک ساعتی باشد که با منظور بنشینی←
→ صفحهٔ قبل۲ از ۲