→ دیوان شمسمولانا
مولانا
غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
غزل شمارهٔ ۲۱۲۱افندس مسین کاغا یومیندن←غزل شمارهٔ ۲۱۲۲کیف اتوب یا اخی من سکر کارجوان←غزل شمارهٔ ۲۱۲۳العشق یقول لی تزین←غزل شمارهٔ ۲۱۲۴ایا بدر الدجی بل انت احسن←غزل شمارهٔ ۲۱۲۵اطیب الاسفار عندی انتقالی من مکان←غزل شمارهٔ ۲۱۲۶اطیب الاعمار عمر فی طریق العاشقین←غزل شمارهٔ ۲۱۲۷یا صغیر السن یا رطب البدن←غزل شمارهٔ ۲۱۲۸ابشر ثم ابشر یا مؤتمن←غزل شمارهٔ ۲۱۲۹نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُون←غزل شمارهٔ ۲۱۳۰ای عاشقان ای عاشقان آن کس که بیند روی او←غزل شمارهٔ ۲۱۳۱حیلت رها کن عاشقا؛ دیوانه شو، دیوانه شو.←غزل شمارهٔ ۲۱۳۲مستی ببینی رازدان می‌دانک باشد مست او←غزل شمارهٔ ۲۱۳۳بیدار شو بیدار شو هین رفت شب بیدار شو←غزل شمارهٔ ۲۱۳۴نبود چنین مه در جهان ای دل همین جا لنگ شو←غزل شمارهٔ ۲۱۳۵ای شعشعه نور فلق در قبه مینای تو←غزل شمارهٔ ۲۱۳۶ساقی اگر کم شد میت دستار ما بستان گرو←غزل شمارهٔ ۲۱۳۷آن کون خر کز حاسدی عیسی بود تشویش او←غزل شمارهٔ ۲۱۳۸ای عشق تو موزونتری یا باغ و سیبستان تو←غزل شمارهٔ ۲۱۳۹والله ملولم من کنون از جام و سغراق و کدو←غزل شمارهٔ ۲۱۴۰دل دی خراب و مست و خوش هر سو همی‌افتاد از او←غزل شمارهٔ ۲۱۴۱ای تن و جان بنده او بند شکرخنده او←غزل شمارهٔ ۲۱۴۲چون بجهد خنده ز من خنده نهان دارم از او←غزل شمارهٔ ۲۱۴۳روشنی خانه تویی خانه بمگذار و مرو←غزل شمارهٔ ۲۱۴۴کار جهان هر چه شود کار تو کو بار تو کو←غزل شمارهٔ ۲۱۴۵شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو←غزل شمارهٔ ۲۱۴۶ای شکران ای شکران کان شکر دارم از او←غزل شمارهٔ ۲۱۴۷چیست که هر دمی چنین می‌کشدم به سوی او←غزل شمارهٔ ۲۱۴۸جان و سر تو ای پسر نیست کسی به پای تو←غزل شمارهٔ ۲۱۴۹ای تو خموش پرسخن چیست خبر بیا بگو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۰عید نمی‌دهد فرح بی‌نظر هلال تو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۱در سفر هوای تو بی‌خبرم به جان تو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۲سخت خوش است چشم تو و آن رخ گلفشان تو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۳ای تو امان هر بلا، ما همه در امان تو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۴هین کژ و راست می‌روی باز چه خورده‌ای بگو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۵کی ز جهان برون شود جزو جهان هله بگو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۶سیمبرا ز سیم تو سیمبرم به جان تو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۷سنگ شکاف می‌کند در هوس لقای تو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۸من که ستیزه روترم در طلب لقای تو←غزل شمارهٔ ۲۱۵۹باده چو هست ای صنم بازمگیر و نی مگو←غزل شمارهٔ ۲۱۶۰ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبوده‌ست او←