→ دیوان اشعارصائب
صائب
غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
غزل شمارهٔ ۲۵۶۱دیده‌ها را چهرهٔ گلرنگ گلشن می‌کند←غزل شمارهٔ ۲۵۶۲گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کند←غزل شمارهٔ ۲۵۶۳ساغر پر می علاج جان محزون می‌کند←غزل شمارهٔ ۲۵۶۴گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می‌کند←غزل شمارهٔ ۲۵۶۵خط غزال چشم را آهوی مشکین می‌کند←غزل شمارهٔ ۲۵۶۶تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کند←غزل شمارهٔ ۲۵۶۷غارت صبر از دلم آن آتشین‌رو می‌کند←غزل شمارهٔ ۲۵۶۸شرم حسن شوخ را کی پرده‌سازی می‌کند؟←غزل شمارهٔ ۲۵۶۹عشق او جا در دل دیوانه خالی می کند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۰تا خدنگ غمزه بال و پرفشانی می‌کند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۱دخل ناقص بر سخن سنجان گرانی می کند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۲دیده ما سیر چشمان شان دنیا بشکند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۳هر که خار آرزو در دیده دل بشکند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۴از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۵سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۶گر نمک در باده آن کان ملاحت افکند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۷کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟←غزل شمارهٔ ۲۵۷۸سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکند←غزل شمارهٔ ۲۵۷۹گریه من آب در جوی سحر می‌افکند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۰محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۱آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۲برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۳خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۴حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۵نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟←غزل شمارهٔ ۲۵۸۶گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۷هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۸خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زنند←غزل شمارهٔ ۲۵۸۹با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۰هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۱با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۲نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۳کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟←غزل شمارهٔ ۲۵۹۴من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۵کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۶غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۷هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۸نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند←غزل شمارهٔ ۲۵۹۹سالکان خودنما قطع بیابان می کنند←غزل شمارهٔ ۲۶۰۰رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند←