→ دیوان اشعارصائب
صائب
غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
غزل شمارهٔ ۳۲۱مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا←غزل شمارهٔ ۳۲۲که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟←غزل شمارهٔ ۳۲۳ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا←غزل شمارهٔ ۳۲۴در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا←غزل شمارهٔ ۳۲۵هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا←غزل شمارهٔ ۳۲۶اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا←غزل شمارهٔ ۳۲۷عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا←غزل شمارهٔ ۳۲۸به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا←غزل شمارهٔ ۳۲۹ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا←غزل شمارهٔ ۳۳۰سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را←غزل شمارهٔ ۳۳۱ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را←غزل شمارهٔ ۳۳۲به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را←غزل شمارهٔ ۳۳۳چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟←غزل شمارهٔ ۳۳۴نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را←غزل شمارهٔ ۳۳۵به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را←غزل شمارهٔ ۳۳۶چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را←غزل شمارهٔ ۳۳۷نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را←غزل شمارهٔ ۳۳۸اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را←غزل شمارهٔ ۳۳۹اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را←غزل شمارهٔ ۳۴۰نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را←غزل شمارهٔ ۳۴۱ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را←غزل شمارهٔ ۳۴۲خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را←غزل شمارهٔ ۳۴۳نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را←غزل شمارهٔ ۳۴۴ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟←غزل شمارهٔ ۳۴۵دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را←غزل شمارهٔ ۳۴۶زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را←غزل شمارهٔ ۳۴۷سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را←غزل شمارهٔ ۳۴۸که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟←غزل شمارهٔ ۳۴۹اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را←غزل شمارهٔ ۳۵۰چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟←غزل شمارهٔ ۳۵۱بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را←غزل شمارهٔ ۳۵۲اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را←غزل شمارهٔ ۳۵۳به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را←غزل شمارهٔ ۳۵۴نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را←غزل شمارهٔ ۳۵۵مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را←غزل شمارهٔ ۳۵۶ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را←غزل شمارهٔ ۳۵۷ندارد در خور من باده ای گردون مینایی←غزل شمارهٔ ۳۵۸سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را←غزل شمارهٔ ۳۵۹مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را←غزل شمارهٔ ۳۶۰ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را←