→ دیوان اشعارصائب
صائب
غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
غزل شمارهٔ ۴۵۶۱پیچ و تاب خط بر آن رخسار گلرنگ است بار←غزل شمارهٔ ۴۵۶۲بر لب بام خطر باشد مکان اعتبار←غزل شمارهٔ ۴۵۶۳می پرستان را به دل ننشیند از دشمن غبار←غزل شمارهٔ ۴۵۶۴پاس درد و داغ عشق از دیده های شوردار←غزل شمارهٔ ۴۵۶۵شوختر گردد شود چون خال از خط بالدار←غزل شمارهٔ ۴۵۶۶غیر عبرت هیچ چیز از دار دنیا برمدار←غزل شمارهٔ ۴۵۶۷از زمین برخاستن چشم از زمین داران مدار←غزل شمارهٔ ۴۵۶۸آرزو در دل بسوزان، عود در مجمر گذار←غزل شمارهٔ ۴۵۶۹فارغ از دامند مرغان سبک پر در گذار←غزل شمارهٔ ۴۵۷۰دل چو شبنم آب کن رو در گلستانش گذار←غزل شمارهٔ ۴۵۷۱من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار←غزل شمارهٔ ۴۵۷۲اشک در چشم من بیتاب چون گیرد قرار؟←غزل شمارهٔ ۴۵۷۳دل کجا در سینه ویرانه می گیرد قرار؟←غزل شمارهٔ ۴۵۷۴بیقرار عشق در یک جا نمی گیرد قرار←غزل شمارهٔ ۴۵۷۵خون دل تا هست چشم تر نمی گیرد قرار←غزل شمارهٔ ۴۵۷۶هر که می داند که برگردد سخن درکوهسار←غزل شمارهٔ ۴۵۷۷اهل دل رایاری دوران نمی آید به کار←غزل شمارهٔ ۴۵۷۸تخم مهری گر به دلها می فشاند روزگار←غزل شمارهٔ ۴۵۷۹می شود رنگین تر آن لعل سخنگودر خمار←غزل شمارهٔ ۴۵۸۰تا تو ای سرو روان از باغ بیرون رفته ای←غزل شمارهٔ ۴۵۸۱از فروغ لاله آتش زیر پاداردبهار←غزل شمارهٔ ۴۵۸۲از فروغ لاله آتش زیر پا دارد بهار←غزل شمارهٔ ۴۵۸۳از دل پرخون بلبل کی خبر دارد بهار؟←غزل شمارهٔ ۴۵۸۴از خرام ناز منت بر زمین دارد بهار←غزل شمارهٔ ۴۵۸۵سنبل او می خرامد دست بر دوش بهار←غزل شمارهٔ ۴۵۸۶کوه سنگین را سبک جولان کند جام بهار←غزل شمارهٔ ۴۵۸۷بوی گل می آیداز چاک گریبان بهار←غزل شمارهٔ ۴۵۸۸خاک راجان کرد درتن ابر احسان بهار←غزل شمارهٔ ۴۵۸۹نیست بی می باغ رانوری می روشن بیار←غزل شمارهٔ ۴۵۹۰دل به آن زلف چلیپا می کشد بی اختیار←غزل شمارهٔ ۴۵۹۱گلعذار من برون از پرده بوی خود میار←غزل شمارهٔ ۴۵۹۲بی دل بیدار، سر از خرقه تن برمیار←غزل شمارهٔ ۴۵۹۳شد خرابات مغان از توبه ام زیر و زبر←غزل شمارهٔ ۴۵۹۴ای بر روی تو از آینه گل صافتر←غزل شمارهٔ ۴۵۹۵ترک من کزپسته اش بی خواست می ریزد شکر←غزل شمارهٔ ۴۵۹۶بوسه‌ای در کار من کن زان لب همچون شکر←غزل شمارهٔ ۴۵۹۷از فروغ ماه می گردد به آب وتاب ابر←غزل شمارهٔ ۴۵۹۸حسن از چشم نظربازان شود شاداب تر←غزل شمارهٔ ۴۵۹۹می شود در وسمه ابروی بتان خونخوارتر←غزل شمارهٔ ۴۶۰۰از دم تیغ است آن موی کمر خونریزتر←