→ دیوان اشعارسلمان ساوجی
سلمان ساوجی
غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
غزل شمارهٔ ۲۸۱از گلستان رویت، در دیده خار دارم←غزل شمارهٔ ۲۸۲من حیران نه آن صیدم که از قید تو بگریزم ←غزل شمارهٔ ۲۸۳صبح محشر که من از خواب گران برخیزم ←غزل شمارهٔ ۲۸۴تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم ←غزل شمارهٔ ۲۸۵حاشا که من بنالم، ور تن شود چو نالم ←غزل شمارهٔ ۲۸۶عزم آن دارم که با پیمانه پیمانی کنم ←غزل شمارهٔ ۲۸۷کمترین صید سر زلف کمند تو منم ←غزل شمارهٔ ۲۸۸تو می‌روی و بر آنم که در پی تو برانم ←غزل شمارهٔ ۲۸۹بر افشان آستین تا من ز خود دامن برافشانم ←غزل شمارهٔ ۲۹۰تو می‌روی و من خسته باز می‌مانم ←غزل شمارهٔ ۲۹۱به درد دل گرفتارم دوای دل نمی‌دانم ←غزل شمارهٔ ۲۹۲ز آب مژگان هر شبی خرقه نمازی می‌کنم ←غزل شمارهٔ ۲۹۳همیشه نرگس مست تو را بیمار می‌بینم ←غزل شمارهٔ ۲۹۴بیم آن است که در صومعه دیوانه شوم ←غزل شمارهٔ ۲۹۵در رکابت می‌دوم تا گوی چوگانت شوم ←غزل شمارهٔ ۲۹۶سؤالی می‌کنم، چیزی نه بیش از پیش می‌خواهم ←غزل شمارهٔ ۲۹۷ما روی دل به خانه خمار کرده‌ایم ←غزل شمارهٔ ۲۹۸ما به دور باده در کوی مغان آسوده‌ایم ←غزل شمارهٔ ۲۹۹از سر کوی تو ما بی سر و سامان رفتیم ←غزل شمارهٔ ۳۰۰در راه غمت کرده ز سر پای بپویم ←غزل شمارهٔ ۳۰۱دل من زنده می‌گردد به بوی وصل دلداران ←غزل شمارهٔ ۳۰۲ای آب آتش رنگ تو، بر باد داده خاک من ←غزل شمارهٔ ۳۰۳سرو من سنبل تر بر زده بر گل پرچین ←غزل شمارهٔ ۳۰۴مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان ←غزل شمارهٔ ۳۰۵هر که را مقصود، حسن عارض است از دلبران ←غزل شمارهٔ ۳۰۶ای چین سر زلفت، ماوای دل سلمان ←غزل شمارهٔ ۳۰۷من هشیار با مستان ندارم روی بنشستن ←غزل شمارهٔ ۳۰۸تا کی آخر خاطر اندر بند هجران داشتن؟←غزل شمارهٔ ۳۰۹نخواهم از سر کویش، به صد چندین جفا رفتن ←غزل شمارهٔ ۳۱۰خجالت دارم از کویت، ز بس درد سر آوردن ←غزل شمارهٔ ۳۱۱خیال خود همه باید، ز سر به در کردن ←غزل شمارهٔ ۳۱۲چندان فتاد ما را، کار از شراب خوردن ←غزل شمارهٔ ۳۱۳یار ما رندست و با او یار می‌باید شدن ←غزل شمارهٔ ۳۱۴خواهیم چون زلیخا، یوسف رخی گزیدن ←غزل شمارهٔ ۳۱۵سر کویش هوس داری، خرد را پشت پایی زن ←غزل شمارهٔ ۳۱۶مفتاح فتوح از در میخانه طلب کن ←غزل شمارهٔ ۳۱۷نو بهار است ای صنم، عیش بهار آغاز کن ←غزل شمارهٔ ۳۱۸جز بند زلفش ای دل دیوانه جا مکن ←غزل شمارهٔ ۳۱۹جان قتیل توست، بر دارش مکن ←غزل شمارهٔ ۳۲۰ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من ←