→ دیوان اشعارصائب
صائب
غزلیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
غزل شمارهٔ ۲۴۰۱گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد←غزل شمارهٔ ۲۴۰۲غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد←غزل شمارهٔ ۲۴۰۳مست ما امروز نقش تازه‌ای بر آب زد←غزل شمارهٔ ۲۴۰۴از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد←غزل شمارهٔ ۲۴۰۵هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد←غزل شمارهٔ ۲۴۰۶هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد←غزل شمارهٔ ۲۴۰۷خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد←غزل شمارهٔ ۲۴۰۸من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟←غزل شمارهٔ ۲۴۰۹بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۰بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۱از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۲بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۳از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۴دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۵تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۶بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۷از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۸جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد←غزل شمارهٔ ۲۴۱۹حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۰یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۱از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۲بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۳از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۴تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۵جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟←غزل شمارهٔ ۲۴۲۶تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۷خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۸بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد←غزل شمارهٔ ۲۴۲۹دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۰از وصال یار داغ حسرت من تازه شد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۱هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۲آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۳از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۴درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۵ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۶از تماشایی صفای روی جانان کم نشد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۷روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۸هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد←غزل شمارهٔ ۲۴۳۹عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد←غزل شمارهٔ ۲۴۴۰زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد←